Eerste trainingswandeling in Olympic National Park (Washingon, USA)

Net op het moment dat de gebroeders leraar :) na de omloop van de Kluisberg hun wandelschoenen afstoften om in de wagen te stoppen, trok ik (Sam) ze aan op een 9000km westwaarts en met 9u uurverschil aan. Ik ging namelijk een dagje avonturieren in het Olympics National Park in het Noordwesten van Amerika, dicht tegen Canada en Seattle. Om 7u 's morgens had ik er reeds een 3,5u durende rit opzitten, waarbij ik trouwens bijna gearresteerd werd door de state patrol, wegens speeding. (eventjes slikken wanneer je hoort 'one more time and you go to jail'). Ik verkende eerste de Hurricane Ridge. Een trail op meer dan 3000m hoogte. Alles nog ondergesneeuwd, en helemaal alleen op het vroege uur. Wat kan een mens nog meer wensen? Inderdaad, een tweetal hertjes op minder dan 10m afstand. Prachtig. Het wandelen zelf bleef beperkt in de sneeuw.
Daarna reed ik verder naar de Duc Sol Falls in het National Park. Een makkelijk pad doorheen de sneeuw bracht me na een half uurtje tot bij de grote waterval. Toen had ik twee keuzes. Terugkeren over dezelfde weg, of langs de andere kant van de rivier, waar ik ergens een pad dacht te zien. Natuurlijk werd de tweede keuze genomen. Maar het pad bleek al snel gewoon een boel voetstappen in de sneeuw. En die voetstappen werden al snel verloren. Wat doet een normaal mens in dat geval? Op de stappen terugkeren, zou men denken. Ik dus niet. Het werd een tweetal uren ploeteren door de sneeuw, vallen over boomstammen, klauteren over rotsblokken, riviertjes oversteken. Heerlijk, maar het resultaat was wel een stel gekneusde en geschaafde benen. Maar uiteindelijk moest die grote rivier nog overstoken worden, om terug bij de auto te raken. Dus werd een omgevallen boom gekozen die als brug kon dienen boven de stroom. En nadien werd nog een zeer steile klim ondernomen waarbij op handen en voeten geklauterd werd.Al bij al toch tevreden toen ik aan de auto terug kwam. Met een paar natte schoenen en een natte broek, natuurlijk.
En de week nadien werd onder gans andere omstandigheden gewandeld. Toen wandelde ik met een collega in het Mineral Wells State Park bij Dallas. Daar was het 34°C en was er zo goed als geen schaduw. Wandelen door de zanderige vlakte van dat park was niet evident. En toen we een stuk off road besloten te stappen door een rivier bedding, raakten we verloren en zaten we vol van de teken. Toen wel op onze stappen terug gekeerd en de tocht via het pad vervolgd. Geëindigd met een stevige klim over rotsblokken en daarna genoten van een gezellig avondje stappen in Dallas.
Maar het is duidelijk. De schoenen zijn goed, de fysiek is niet slecht, maar er zal nog veel training moeten gebeuren. Nu enkel nog zien wanneer we dat gaan inplannen.
Adios!