Heuvelland wandeling - Rode & Zwarte berg (19km)

Na de eerste serieuze trainingswandeling van een week eerder, zat ik drie dagen met serieuze blaren en spierpijn (ik dacht even aan een kuitspierverrekking). Voorzorgen waren dus nodig. Nieuwe schoenen gekocht die nu wel waterdicht waren, een Compeed stick die de blaren zou moeten voorkomen. Het zou het me allemaal zoveel makkelijker moeten maken...
Maar wandelen moet je nog altijd zelf doen. Dus koos ik een tocht in het Heuvelland uit rond de Rode en de Zwarte berg. Het werd een tocht, gebaseerd op het wandelknooppuntennetwerk van de Westhoek. Prachtige omgeving, weinig asfalt, zeer heuvelachtig. En het werd een wandeling in tempo met redelijk wat hoogteverschil. Ik had de wandeling eerder bekomen via een online blog: http://blog.seniorennet.be/freddy/archief.php?ID=280 en de tocht leidde me perfect over de Rode en de Zwarte berg, terwijl mijn wagen in Loker achterbleef.
Uiteindelijk hield ik geen pijnlijke voeten of stramme spieren aan de tocht over, die ik aflegde met een gemiddelde van 6,2km volgens de GPS. Op naar de volgende tocht op 15 augustus.

De GPS route, geplot in Google Earth
met de knooppunten
De hoogtegrafiek
De snelheidscurve

GR5A: Aalbeke-Avelgem-Ronse (42km)

Zondag 3 augustus liepen Tom en ikzelf van Aalbeke over Avelgem naar Ronse.
Voor mezelf een eerste echte voorbereidingstocht in de aanloop naar de Oxfam trailwalker eind augustus. Nogal laat, zou je zeggen, en dat klopt waarschijnlijk. Maar door omstandigheden (vooral verbouwingen en eerder 'het werk') werden Tom en vooral mezelf gedwongen voor een korte maar intensieve voorbereiding, in plaats van het langzame opbouwen, zoals ideaal zou zijn.
Er werd op voorhand besloten om een tweetal etappes van de GR5A te lopen. We kozen voor twee etappes van 20km. De eerste van Aalbeke naar Avelgem. En de tweede van Avelgem naar Ronse. Het werd een mooie wandeling vooral over asfalt, een stuk door bos (waar het net regende en ik dus al snel blaren kreeg door mijn niet-waterdichte schoenen), een lang stuk door een oude spoorwegbedding, een nog langer stuk langs een Scheldepad en daarna een prachtig stuk over de Kluisberg, de Knokteberg en de omgeving van Ronse.
Conditioneel zat alles goed en zeker bij Tom werden geen klachten genoteerd ;-) Voor mezelf waren het vooral de voeten die een bron van ergernis waren. Blaren door natte voeten zorgen al drie dagen voor serieus ongemak. Nieuwe -waterdichte- schoenen kopen, compeed aandelen de lucht injagen, koude voetbaden en wat antitranspiratiemiddelen moeten hopelijk deze ongemakken verhelpen. Het wordt zowieso afzien, zoveel is duidelijk.

De GPS route, geplot in Google Earth (42km)
De hoogtegrafiek
de Kluis- en Knokteberg vallen op.
De snelheidscurve

Eerste trainingswandeling in Olympic National Park (Washingon, USA)

Net op het moment dat de gebroeders leraar :) na de omloop van de Kluisberg hun wandelschoenen afstoften om in de wagen te stoppen, trok ik (Sam) ze aan op een 9000km westwaarts en met 9u uurverschil aan. Ik ging namelijk een dagje avonturieren in het Olympics National Park in het Noordwesten van Amerika, dicht tegen Canada en Seattle. Om 7u 's morgens had ik er reeds een 3,5u durende rit opzitten, waarbij ik trouwens bijna gearresteerd werd door de state patrol, wegens speeding. (eventjes slikken wanneer je hoort 'one more time and you go to jail'). Ik verkende eerste de Hurricane Ridge. Een trail op meer dan 3000m hoogte. Alles nog ondergesneeuwd, en helemaal alleen op het vroege uur. Wat kan een mens nog meer wensen? Inderdaad, een tweetal hertjes op minder dan 10m afstand. Prachtig. Het wandelen zelf bleef beperkt in de sneeuw.
Daarna reed ik verder naar de Duc Sol Falls in het National Park. Een makkelijk pad doorheen de sneeuw bracht me na een half uurtje tot bij de grote waterval. Toen had ik twee keuzes. Terugkeren over dezelfde weg, of langs de andere kant van de rivier, waar ik ergens een pad dacht te zien. Natuurlijk werd de tweede keuze genomen. Maar het pad bleek al snel gewoon een boel voetstappen in de sneeuw. En die voetstappen werden al snel verloren. Wat doet een normaal mens in dat geval? Op de stappen terugkeren, zou men denken. Ik dus niet. Het werd een tweetal uren ploeteren door de sneeuw, vallen over boomstammen, klauteren over rotsblokken, riviertjes oversteken. Heerlijk, maar het resultaat was wel een stel gekneusde en geschaafde benen. Maar uiteindelijk moest die grote rivier nog overstoken worden, om terug bij de auto te raken. Dus werd een omgevallen boom gekozen die als brug kon dienen boven de stroom. En nadien werd nog een zeer steile klim ondernomen waarbij op handen en voeten geklauterd werd.Al bij al toch tevreden toen ik aan de auto terug kwam. Met een paar natte schoenen en een natte broek, natuurlijk.
En de week nadien werd onder gans andere omstandigheden gewandeld. Toen wandelde ik met een collega in het Mineral Wells State Park bij Dallas. Daar was het 34°C en was er zo goed als geen schaduw. Wandelen door de zanderige vlakte van dat park was niet evident. En toen we een stuk off road besloten te stappen door een rivier bedding, raakten we verloren en zaten we vol van de teken. Toen wel op onze stappen terug gekeerd en de tocht via het pad vervolgd. Geëindigd met een stevige klim over rotsblokken en daarna genoten van een gezellig avondje stappen in Dallas.
Maar het is duidelijk. De schoenen zijn goed, de fysiek is niet slecht, maar er zal nog veel training moeten gebeuren. Nu enkel nog zien wanneer we dat gaan inplannen.
Adios!

De challenge van het jaar: Oxfam Trailwalker

Eind augustus nemen we met vier volleybalvrienden deel aan wat voor ons de grootste uitdaging van het jaar moet worden: de Oxfam trailwalker. Het is een tocht voor het goede doel (Oxfam) die we afleggen in de Ardennen. Op zich allemaal geen probleem. Maar als je dan ziet dat de tocht 100km lang is en midden in het natuurpark van de Hoge Venen plaatsvindt, dan begin je al te slikken.
Meer informatie over de tocht kan je vinden op de website van de trailwalker: www.oxfamtrailwalker.be. Wij zijn team 71: Bavo-Team.

Een introductie van ons team:
Wij zijn alle vier spelers bij het volleybalteam Bavo Bavikhove (http://www.bavobavikhove.be)
Wij spelen in tweede provinciale A, in West-Vlaanderen.

• Bart is de ouderdomsdeken van dienst en libero bij ons. Het feit dat hij in de Ardennen woont, speelt in zijn voordeel voor de trailwalker. Hij is dus op het goede terrein. Alhoewel, Meerse ligt in de Vlaamse Ardennen, zeker?
• Steven, tevens leraar en broer van de kapitein, dan. Laten we hopen dat onze receptie-hoekspeler niet te veel last meer heeft van zijn blessure en dat hij op tijd klaargestoomd raakt voor de challenge.
• Tom, onze middenspeler. Hij wandelde reeds een boel kilometers samen in Noorwegen en door de verbouwingen aan zijn huis zou hij best wel eens in optimale conditie kunnen komen.
• Sam, een andere middenspeler, dan, en tegelijk de 'eigenaar' van deze blog. Hopelijk vindt hij tussen het drukke werk, de volleybal en de verbouwingen nog tijd genoeg om te trainen, want 't zou wel eens nodig kunnen zijn.

Op ons wandel-C.V. staat nog bij geen van ons een wandeling van meer dan 50km. Dat betekent dat het voor ons dus een zeer zware challenge zal worden ! De conditie zal dus dringend op peil gesteld moeten worden en enkele serieuze wandelingen zullen overwogen worden.

Deze blog zal af en toe berichten over de vorderingen